"สบายดีมั๊ย... "
ฉันถามผู้หญิงในกระจก แต่เธอไม่ตอบโต้ใดๆ
"ดูเธออิดโรยมากนะ"
ฉันมองดูรอยช้ำรอยจากดวงตาของเธอ
"เหนื่อยมากสินะ"
เธอยิ้ม น้ำสายเล็กๆไหลผ่านดวงตาเธอเบาๆ
ฉันเอามือสัมผัสกระจก อยากช่วยเธอเช็คน้ำตา
ฉันมองดูเธอ เธอดูต่างจากก่อนหน้านี้ที่ฉันเคยเห็นมาก
ก่อนหน้านี้เธอดูสดใส เธอดูดีเวลายิ้มและหัวเราะ
แต่ตอนนี้ใบหน้าเธอหม่นหมองเหลือเกิน
ปฏิกิริยาเธอ เหมือนได้ยินเสียงอะไรสักอย่าง
เธอค่อยนิ่งและฟังเสียงนั้นอย่างใจจดใจจ่อ
น้ำตาเธอไหลเป็นทาง นั่นไม่ใช่เสียงรถของใครคนนั้น
เธอยังนั่งรอ ดวงตาเธอหม่นแต่ดูมีความหวัง
เธอยิ้มให้ฉัน หยิบแหวนวงหนึ่งขึ้นมา
เธอมีความสุขมากที่ได้เป็นเจ้าของแหวนวงนั้น
เธอพยายามสวมแหวนลงบนนิ้ว
แต่แหวนเล็กเกินไป เธอพยายามใส่มัน
นิ้วเธอเริ่มแดง แต่เธอยังพยายามจะสวมมัน
"นิ้วเธอแดงมากรู้มั๊ย มันใส่ไม่ได้ อย่าพยายามอีกเลย"
ฉันตะโกนบอก แต่ดูเธอจะไม่ฟังฉันเลย
เธอร้องไห้โฮ กำแหวนวงนั้นไว้แน่น
เวลาผ่านไป... ฉันยังนั่งมองเธออยู่ เธอนิ่งไป
ไม่นานนัก เธอหยิบขวดน้ำหอมมาดม
กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือปนความรู้สึกเก่าๆ
"หน้าเธอซีดจัง กินอะไรบ้างรึป่าว"
เธอส่ายหน้า ไม่หิวหรือกินอะไรไม่ลงกันแน่
เวลาเดินผ่านไปช้าๆ
นานแล้วนะที่เธอนั่งอยู่ตรงนี้
ดาวงตาเล็กๆ ไม่เคยแห้ง
มันยังคงมีความชื้นจากน้ำตา
ฉันสงสัยเหลือเกิน เธอไม่ได้กินอะไร
แต่เอาแรงมาจากไหนมากมายเพื่อร้องไห้
เปลือกตาเธอดูหนักลงทุกที
คงเหนื่อยมาก หมดแรงแล้วสิ
"เหนื่อยเกินไปแล้วนะ ทำแบบนี้แล้วมีอะไรดีขึ้น"
เธอไม่ตอบอะไร เธอล้มตัวลงบนเตียง
เปลือกตาค่อยๆปิดลง รอบดวงตายังคงเปียกชื้น
เธอหลับไปแล้ว
เหลือเพียงฉันหน้ากระจก
ดวงตาของฉันก็มีน้ำตา
คนๆหนึ่งกับความผูกพัน
คนๆหนึ่งกับความหวัง
คนๆหนึ่งกับอนาคตที่วาดฝัน
คนๆหนึ่งทำลายทุกๆอย่าง
ตื่นจากฝันร้ายที่หลับไหล
ตื่นเพื่ออยู่กับความเป็นจริง
ตื่นได้แล้ว เธอมีชีวิตที่สวยงามกว่านั้น....
เธอหลับไปแล้ว
เสียงสะอื้นเบาๆ
ดวงตาบวมช้ำ
สงสารเธอเหลือเกิน สงสารตัวเองเหลือเกิน...
edit @ 29 Sep 2009 15:15:00 by ChanChaokhaa